Unsung balladry.

I was living under a rock,
a ghost in my own skin,
pretending to be like everyone else,
hiding that part of me that mattered.

then he came along,
like a sudden shaft of sunlight
cutting through the morning fog,
revealing something real
in the wasteland I called life.

I feel uncovered, exposed,
like this whole damn ride
was just waiting for him to show up
and call me out of my hiding.

-G

The vast lexicon of love

And I stumbled upon “Redamancy,”

A term so unfamiliar,

foreign to my heart’s dictionary.

Its essence, elusive,

like a language so alien,

It whispered of a depth

I had yet to own.

But in its resonance,

I found a poignant verity,

Love’s reciprocity,

a treasure in youth.

Yet, in my heart,

its true meaning unknown,

I wonder if such depth

will ever be ever known.

In this journey of life,

may I learn to embrace,

The essence of redamancy,

in each loving moments.

Though unfamiliar now,

it may one day unfold,

A love deeply reciprocated,

pure and bold.

-G

നീണ്ട നാളുകൾ, ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രി,

ദിവസങ്ങളിലൂടെ, വ്യക്തികളിലൂടെ,

ജീവിതത്തിന്റെ തളർച്ചയെ താണ്ടി.

കയ്യിൽ രക്തക്കറ, മനസ്സിൽ മരവിപ്പ്,

രോഗിയുടെ കണ്ണിലെ ഭയം കലർന്ന പ്രതീക്ഷ.

ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ, മരണത്തെ അകറ്റാൻ,

നീണ്ട പ്രയത്‌നങ്ങൾ പലപ്പോഴും തികയാതെ.

മറ്റുള്ളവർക്ക് ആശ്വാസം, എന്നാൽ,

സ്വയം നീറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാനസിക പ്രഹരങ്ങൾ,

മുടിഞ്ഞു പോയ പ്രണയ ബന്ധങ്ങൾ,

കുടുംബത്തോട് നഷ്ടമായ വിലപ്പെട്ട സമയം.

ചുണ്ടിൽ ചിരി ഒട്ടിച്ചു,കണ്ണീരു തുടച്ചു,

ഉള്ളിലെ പാളിച്ചകൾ അടച്ചു കെട്ടി,

പുതിയൊരു ദിനം, പുതിയൊരു പോരാട്ടം,

എത്രകാലം ഈ യുദ്ധം തുടരാം?

കുടുംബം, സ്നേഹിതർ, എല്ലാം അകന്നിരിക്കുന്നു,

ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ, മൂർച്ചയുള്ള വാക്കുകൾ,

രാത്രിയിൽ മനസ്സ് പൊള്ളുന്ന, കൂരമ്പുകൾ ഏറ്റ പോലെ, പടരുന്ന വേദന.

വാക്കിനു ഒരു ഡോക്ടർ,

അനന്തമായ കടമകൾ, കർത്തവ്യങ്ങൾ,

എത്ര നാൾ ഇങ്ങനെ?

പൊട്ടാസ്യം ആമ്പ്യൂളുകൾ കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരായിരം ഇരുണ്ട ചിന്തകൾ.

-G

Let the world collapse
into dust and ash,
let it shatter into pieces,
scattered like forgotten dreams.
I stand here, arms wide open,
waiting for the chaos
to find its way to me.

I’ve had enough of this relentless grind,
the whispers of empty promises,
the cruel twist of fate.
the pain gnaws at my insides,
a beast that won’t be tamed,
and I’m tired of pretending
it’ll ever go away.

I want the end,
not in some grand gesture,
but a quiet descent,
a final curtain
that falls with a sigh.
let the world crumble down,
let it sink into the void,
and take me with it,
to a place where pain
is just a memory.

-G

Is it time to embrace my weary soul?
To let the tears fall as the night draws near?
To wrap my heart in arms that console,
And soothe the thoughts that spiral in fear?

For nothing seems to fit, or find its place,
I wander lost on streets I’ve never known.
Am I to vanish, leave without a trace,
And blend into the air, as if wind-blown?

-G

It’s not death I want,
just the end of
this constant cycle,
this endless loop
of same old, same old.

No more pain,
no more
dragging through
the same streets,
with faces I don’t recognize
and voices that don’t matter.

I want to slip away,
like ice
over a hot pan,
quietly disappearing
without a trace,
without a sound.

Somewhere far,
where I’m not
me anymore,
where there’s
no awareness,
no thoughts
to haunt me.

A place
where I’m nothing,
not even a memory,
just a breath of air
that never was.

It’s not about dying,
just the wish
to dissolve,
to be free of
the chains of
this heavy existence.

But here I am,
still standing,
still feeling,
still here
against my will.

-G

the morning comes too soon,

same gray light through

the window,

same coffee that

never kicks in.

the walls close in,

the clock ticks too loud,

the world spins

and I’m stuck

on this worn-out ride.

people talk,

and their words

fall flat like

old jokes.

they laugh

but it’s hollow,

a sound like

the rattling

of empty cans.

I walk the streets,

the city’s heartbeat

is a tired thud,

and the sky hangs

heavy with smog.

what’s left to do

but drag yourself

through the day,

each step a

small rebellion

against the

nothingness

that waits

like a

hungry dog?

at night,

I sit and listen

to the silence,

the only honest thing

in this place.

maybe tomorrow

will be different,

but I’m not

counting on it.

-G